บ๊ายบาย…ดาร์ลิ้ง

วันนี้เรียนตัวไปสอบพูดวิชา206 แต่ก็ไม่โดนเรียกอยู่ดี อุตส่าห์ตื่นเต้น ปัดโธ่!ต้องเก็บไปไว้อาทิตย์หน้า เสร็จแล้วก็รีบบึ่งไปรังสิตเพราะต้องพรีเซ้นphotoต่อ ไอ้CD PWPดันอยู่กะเราด้วยอ่ะจิ๊ พอถึงรังสิตก็รีบกระโดดลงจากรถ ไปถึงทันอ.พอดี๊..พอดี.. ทำเอาเพื่อนในกลุ่มหายใจไม่ทั่วท้องกันไปเป็นแถว

เลิกเรียนก็มานั่งประชุม463ต่อ ตอนนี้หายใจเข้าออกเป็นSK-II ถ้ามันกินได้คงอิ่มไปแล้ว…เว๊อ…

ไม่อยากทำพรีเมี่ยมแบรนด์เลยอ่ะ เราว่ามันลำบ๊าก..ลำบาก..กับการที่จะทำอะไรที่มันดีอยู่แล้ว ให้มันดีขึ้นไปอีก…เห๊ออ…เอาน่า ทำไงได้ ดีนะที่เพื่อนๆในกลุ่มน่ารัก เหอะๆ แบบว่าคุยกันรู้เรื่องดี แต่ละคนก็มีความคิด แบบว่าเสนอไอเดีย ฯลฯ ทำให้มันสนุกที่จะทำงานด้วยมากมาย

เรื่องงานก็ผ่านไป….ตอนจะกลับบ้านเจอ แอนนี่กะเบญ นั่งคุยกะน้องๆเรื่องละครคณะอยู่ อืม..เค้ากลับบ้านรถตู้ไปลงอนุเสาวรีย์กันครึ่งชม. เรานั่งรถเมล์ไปจตุจักร1ชม.ครึ่ง "คำถาม??" ทำไมเราไม่กลับรถตู้อ๊า…

เออ…แปลกดี แต่ชอบนั่งรถเมล์อ่ะ (ถ้าไม่รีบนะ) แบบว่าไปเรื่อยๆ..มีคนขึ้นมา..แล้วก็ลงไป.. บางทีเจอคนบางคน เราก็มานั่งคิดต่อว่า อืม…คนนี้เค้าจะเป็นคนยังไงนะ จะไปไหน กลับบ้านหรือไปเที่ยวต่อ…บางทีก็มีเด็กตัวเล็กๆขึ้นมา แต่ก็ยังไม่คนลุกให้นั่งด้วยซ้ำ สมัยนี้น้ำใจคนไทยหายไปไหนหมดเนอะ

เรื่องราวที่เราแต่งให้กับคนหลายสิบที่ขึ้นลงรถเมล์ในแต่ละวัน มันสนุกไม่ซ้ำกันเลยล่ะ 555 บางคนหน้าแบบว่าเหมือนโจรเลยอ่ะ แต่ในมือถือพวงมาลัย สงสัยคงจะเอาไปไหว้พระ สาวออฟฟิสที่หน้าตาวิชาการจ๋ามากๆแต่นั่งอ่านนิยายแม่บ้าน หรือเด็กม.ต้นที่อ่านหนังสือ "คิดใหญ่ไม่คิดเล็ก"(thinking BIG) โห….เล่มนี้เรายังอ่านตอนม.6แล้วเลยนะนั่น เด็กสมัยนี้โตเร็ว…การแข่งขันก็สูง มันก็ทำให้ต้องถีบตัวเองกัน..เฮ๊อ!!เหนื่อยแทนจริงๆเลย

พอกลับมาถึงบ้านก็กระโดดขึ้นเตียง แบบว่าใช้เวลาเดินทางทั้งหมด2ชม. เหนื่อยจริงๆ ขนาดนั่งเฉยๆบนรถนะเนี่ย!! (ก็บอกแล้วทำไมไม่นั่งรถตู้ล๊า) เออๆๆ ไว้วันหลังจะนั่งรถตู้นะ!!

วันนี้เราก็เข้าไปทักทายกะน้องหนูของเราเหมือนเคย…เห็นมันนอนนิ่งๆก็นึกว่ามันขี้เกียจ(ปกติจะเป็นอย่างนั้น) พอเข้าไปใกล้ๆกรง ไม่เห็นมันเงยหน้าขึ้นมามองเรา ตอนนั้นก็หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้วอ่ะ…พอเอามือไปจับมันก็เลยรู้ว่ามันตายซะแล้ว ตัวเย็นเฉียบเลยอ่ะ อืม….ไม่ยักร้องไห้แหะ!! อึ้งๆมากกว่า มันเหมือนเรารู้ตัวมานานแล้วด้วยอ่ะว่ามันจะตาย เพราะมันแก่มากแล้ว ดูอาการซึมๆมานานแล้วด้วย อยู่กันมาก็2ปีกว่าแล้วอ่ะนะ เมื่อเช้าก็ยังสั่งเสียกันอยู่เลย นั่งคุยกับมันทุกวันแหละ ไม่มีมันเราก็คงเหงาแย่

"ไอ้ปะป๊า" เป็นหนูตัวแรกที่เราเอามาเลี้ยง ฮ้งให้มาตอนเราอยู่ปี1 เราเลี้ยงตั้งแต่ยังอยู่หอเอฯอยู่เลยอ่ะ หิ้วกรงขึ้นๆลงๆหอบ่อยๆ พอปี2เราย้ายมาอยู่ชั้น1 มีแมวเข้ามาในห้องเรา หนูอีกตัวก็โดนแมวข่วนตาย ไอ้ปะป๊าก็ยังรอดมาได้ แถมมันยังเป็นหนูที่ฉลาดที่สุดด้วยอ่ะ เหมือนมันรู้ว่าเรากำลังคุยกะมัน แล้วมันก็ชอบทำหน้าทำตาแบบว่าเจี๋ยมเจี้ยม แล้วยังเป็นหนูที่ขี้เกียจที่สุดด้วยอีกตะหาก…เฮ๊อ…แต่มันก็ไปสบายแล้วล่ะ มันตายเหมือนหลับไปเฉยๆ ไม่มีอาการทรมานอะไร แบบว่า…เฮ๊อ..ทำไมมาถึงตอนนี้แล้วจะมาร้องไห้ล่ะเนี๊ยยย….

คิดถึงนะ..ดาร์ลิ้ง..หลับให้สบาย..เราจะคิดถึงเธอตลอดไปนะ

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to บ๊ายบาย…ดาร์ลิ้ง

  1. Unknown says:

    ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ อยูด้วยกันมานาน…ไม่ต้องห่วงหรอก เราเชื่อว่าถึงเค้าจะไปแล้ว แต่ก็ยังอยู่ข้างๆแก..ในห้องนั้น อยู่เสมอ …บรึ๋ย!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s